Foto:
Bron: JochemOlé! Tarantula verscheen alweer in 2006. Voor degenen die niet bekend zijn met Robyn Hitchcock, hij is een excentrieke en teruggetrokken artiest uit Groot Brittannië die begin jaren 80 bekend werd als voorman van de punkband The Soft Boys.
Op Olé! Tarantula laat Robyn zich begeleiden door de Amerikaanse gelegenheidsformatie The Venus 3. Deze bestaat uit Peter Buck, Scott McCaughey en Bill Rieflin, beter bekend van bands zoals R.E.M, The Minus 5 en Ministry.
En daarom schafte je dus deze CD aan, Jochem?
Ik moet het toegeven: mijn interesse in Robyn Hitchcock is voornamelijk gekomen door de inmenging van The Venus 3. Het was een leuke manier om mijn muzikale helden in een andere setting te beluisteren dan ik normaal van ze gewend was. Eigenlijk had ik nog nooit van Robyn Hitchcock gehoord en bestelde de CD blind. Ach, als het niets is, staat het leuk in de kast, zal mijn gedachte wel zijn geweest.
Olé! Tarantula
Er staan 10 nummers op het album. Album opener Adventure Rocketship is een upbeat nummer dat vooral over ruimteavonturen, mummies, faraos en natuurlijk de liefde gaat. De track is een goede keuze als album opener, het schetst een prima beeld aan wat de luisteraar kan verwachten.
Underground Sun schreef Hitchcock schreef naar aanleiding van het vroegtijdig overlijden van een vriendin van hem. Tekstueel gezien overheersen de gevoelens van verlies en melancholie het lied. De muzikale begeleiding maakt het echter niet te zwaar en zorgt voor een mooi luisterliedje.
Museum of Sex is een sexy klinkende plaat, met name door de leuke tekstuele vondsten en de begeleiding op saxofoon. Aan Belltown Ramble heb ik tekstueel nooit aandacht geschonken, maar de vrolijke piano riedel en de met kinderlijke nieuwsgierigheid klinkende stem van Hichcock zorgen ervoor dat de ruim zes minuten die het nummer duurt snel voorbij zijn.
De titel track van het album Olé! Tarantula verhaalt wat mij betreft over de bekende spinnensoort en een aantal levenswijsheden. Ik heb de link en eventuele metafoor nog niet ontdekt, zeker niet in combinatie met de muzikale omlijsting: door de mondharmonica als hoofdinstrument te gebruiken klinkt het bijna als een rasecht country-rock song, maar dan met een Brit op zang. Zet je cowboyhoed maar op!
A Mans Gotta Know His Limitations leverde voor mij de antwoorden op belangrijke levensvragen die ons allen bezighouden zoals de liefde en waar wij met zijn allen naar toe gaan.
Toen ik echter wat dieper ging graven, kwam ik er toevallig achter dat Hitchcock het nummer schreef naar aanleiding van een verslaving aan een Dirty Harry film: waar hij ook was, hij kwam altijd die film op TV tegen, tot het moment aanbrak dat hij zelf maar iedere keer manisch bleef doorzappen totdat hij de film had gevonden. Jammer voor mij, maar het lied blijft een aanstekelijk nummer en iedere keer als ik het hoor, probeer ik stiekem te vergeten waar het nummer eigenlijk over gaat.
Cause Its Love (Saint Parallelogram) is heerlijke pingelrock waar ik zelf geen genoeg van kan krijgen. The Venus 3 laat duidelijk horen dat ze erg toegankelijke muziek kunnen maken, onafhankelijk van de band of samenstelling waar deze muzikanten in spelen.
N.Y. Doll sluit het album rustig af en is een ode aan bassist Arthur Kane, die tot aan zijn overlijden bij de punkband NewYork Dolls speelde.
Conclusie
Olé! Tarantula is toch wel een verrassend album geworden. Muzikaal zit het voor mij wel snor, zeker met een upbeat nummer als Saint Parallelogram dat makkelijk op een R.E.M. album had kunnen verschijnen, maar Robyn Hitchcock laat zeker horen erg mooie liedjes te kunnen schrijven. Tekstueel schiet het vaak uit naar het absurde waarbij de zin fuck me baby, Im a Trolleybus mij als eerste te binnen schiet, maar ook beelden van mummies, faraos en andere zaken die Hitchcock bij de luisteraar oproept, zal je vaak doen gniffelen. En toch, als Hitchcock hier vol overtuiging over zingt, klinkt het helemaal heel normaal.
Hitchcocks stem klinkt vrij breekbaar, af en toe schemert er wat kinderlijk klinkende nieuwsgierigheid in door. Hierdoor kan hij makkelijk schakelen tussen aan de ene kant zijn onzin teksten en de wat meer gevoelige stukken. Het is echter wel een stem die je moet liggen.
Ondanks dat Robyn Hitchcock zelf een van de minder toegankelijke artiesten is, is er op dit album genoeg leuks en moois te ontdekken voor degenen die er tijd in steken. Gelukkig zorgen de muzikanten van The Venus 3 voor een lage drempel: de meeste nummers klinken lekker upbeat en toegankelijk.
Ik kan dit album daarom aan iedereen aanraden die eens kennis wil maken met de wereld van Robyn Hitchcock, maar ook de liefhebber van goede pingelrock met absurde teksten heeft hier een prima album aan. Mocht je twijfelen, vraag eens een nummer aan, hier op ActionRadio.
